Miðvikudagur

til mæðu.... nei djók. Byrjaði daginn á að labba upp 240 hæðir á 40 mín. Ég hef nú farið meira en þetta en ég held að ég sé ennþá pínu þreytt í fótunum eftir fjallgönguna um daginn. Svo fékk ég mígreni á mánudagskvöldið og þá er ég pínu slój dagana á eftir. Jæja, hætt að afsaka mig. Sá í æfingabókhaldinu mínu að ég er búin að fara 18 sinnum í leikfimi í júní. Mér finnst það bara ferlega gott hjá mér. Inni í þessu eru bara skiptin í world class, ekki göngutúrar með kerruna eða öll hlaupin á eftir börnunum.

Ég hugsa stundum þegar ég er komin á brettið/stigvélina kl.6.10 á morgnana: ÓMG ég er klikkuð að mæta svona snemma en þetta er svo hressandi. Þetta er það sem heldur mér gangandi yfir daginn. Ég verð að hafa orku til að komast í gegnum daginn.

Á morgun er Inga búin að plata mig í spinning niður í Laugar. Ég nenni varla að fara þangað en ég geri það fyrir hana, plús það að hún ætlar að vera á bíl.

Montkveðjur frá mér.